Obsada
Juliette Binoche, Romain Duris, Albert Dupontel, François Cluzet, Karin Viard, Fabrice Luchini, Gilles Lellouche, Sabrina Seyvecou, Audrey Marnay, Xavier Robic, Mélanie Laurent, Zinedine Soualem, Julie Ferrier, Olivia Bonamy, Maurice Bénichou
Recenzja
Zapewne burmistrz każdej z europejskich metropolii marzyłby o podobnej wizualnej wizytówce dla swojego miasta, jaką zapewnił Paryżowi Cedric Klapisch.
Banałem byłoby jednak stwierdzenie, iż prawdziwym bohaterem najnowszego filmu autora dwóch części komedii "Smak życia", jest stolica Francji. "Niebo nad Paryżem" wypełniają bowiem krótkie portrety przeciętnych ludzi, którzy niekoniecznie musieli urodzić się w mieście nad Sekwaną. Równie dobrze historie sprzedawców z targu warzyw, pracownicy opieki społecznej, akademika i jego brata architekta oraz chorego na serce tancerza, mogłyby się rozegrać w innym miejscu. Klapisch zdecydował się jednak umieścić je na ulicach Paryża, któremu daleko do wystylizowanej pocztówki. Kadr filmu wypełniają piękne panoramy miasta, ale i zdjęcia robót ulicznych, kolorowych placów, ale i zakorkowanych ulic.
Największa siła obrazu Klapischa tkwi w jego prostocie i szczerości. Dzięki nim każdy, bez względu na szerokość geograficzną, może odnaleźć część siebie w losach bohaterów filmu. Jednym z nich jest młody tancerz, który czeka na przeszczep serca. Wyczerpany fizycznie obserwuje życie ze swojego balkonu. Ludziom spostrzeżonym z wysokości, niczym Bóg, dopowiada historie. Tę samą metodę przyjął Klapisch. Niespiesznie, jakby z ukrycia, rejestruje smutne i wesołe, przykre i wypełnione dyskretną namiętnością chwile z życia kilku osób, których ścieżki przypadkiem przecinają się codziennie. Scenariusz pozbawiony wyraźnej fabuły z powodzeniem obywa się bez fajerwerków, wielkich tragedii, czy przerysowanych scen radości. To ciąg podawanych spokojnym rytmem zwyczajnych sytuacji. Posiłków, flirtów, śmierci, narodzin dzieci. Ludzie żyjący pod niebem Paryża lub pragnący pod nie trafić mają bowiem dokładnie takie same problemy jak inni. Chcą być zdrowi, kochani, dążą po prostu do szczęścia.
Produkcję Klapischa ogląda się z czystą przyjemnością. Mogłaby trwać nawet pięć godzin. Buduje bowiem obraz świata niekoniecznie sprawiedliwego, ale bezpiecznego. Świata, którego nie chce się opuścić. Paryża, który chce się zobaczyć natychmiast po wyjściu z kina.
